یه مدت که هستیم پررنگ میشیم و یه مدت که نباشیم فراموش..

امروز بعد از مدتها ماهها شاید.رفتم به وبلاگهایی سر زدم که یه مدت مرتب نوشته هاشونو میخوندم و دوسشون داشتم .خیلی هاشون بسته شدن خیلی هاشون مدتهاست دیگه چیزی ننوشتن و مطالبشون قدیمیه...

نگرانشون شدم نگران آدمایی که حتی شاید اسمشون رو هم ندونم آدمایی که فقط از نوشته هامون همدیگه رو می شناختیم...

پیدا کردم جایی که شاید همیشه دلم میخواس اون مسیر باشه هرچند این طوری نه.

امروز وقتی رفتم اطاقا رو دیم و توخوابگاه چرخیدم سخت احساس غربت کردم احساس تنهایی.

خیلی زیاد دلم واسه خوابگاه خودمون همه اون آدمایی که می شناختمشون همون صداها همون نگاه های آشنا همون شلوغ بازی ها تنگ شد.

واسه همین وقتی مسئول خوابگاه بهم گفت یه قسمتی از خوابگاه هست که مخصوص کارمنداس خیلی آروم و بی سروصداس دوس دارین برین اونجا؟

گفتم نه چون میدونستم توسکون و سکوت توی آرامش دائمی خفه میشم.

حالم بده این که از شنبه تنهای تنهای تنهام با بار یه زندگی که باید خودم خودم از پسش بر بیام حس خوبی بهم نمیده.

امروز حس می کردم چقدر با همه چی غریبه ام.

وبعدشم حرفای بابا.

 این از همه چی بدتره..

ناخودآگاه منو می ترسونه .

همیشه فکر می کردم خیلی به هم نزدیکیم همدیگه رو می فهمیم اما حالا نگرانی هایی که تو چشم مامان میخونم خیلی بیشتره..

می ترسم.

بازم حالم خوب نیست.

ترس؟

نه ترس نیست نمیدونم بیشتر شرمندگیه و این که نتونستم اونی باشم که باید.

اینکه ضعیفم.

از خودم خوشم نمیاد فکر می کنم مثل بقیه نیستم.

فکر می کنم یه آدمم پز از گناه که مدام با وسوسه های کوچیک از همه اون چیزایی که برای خودش در نظر گرفته بوده دور میشه و راحت همه چی رو میذاره زیر پا و تموم.

می ترسم از این که نخوای منو ببینی هرچند امروز دیدم تو اصلا اونطوری نیستی که من فکر می کردم هرکاری می کنی که نشون بدی دوسم داری.

ازت خجالت می کشم..

ببخش...

دلیلشو میدونم .

اما نمیدونم چرا عادت نمی کنم؟هنوز خودم رو هم کاملا نشناختم همه زندگیم به این فکر کردم که چه کارایی کردم و حالا باید چیکار کنم که چیزی که هست بهتر بشه خیلی وقتا کم آوردم و اونی نبودم که باید باشم خیلی وقتا تسلیم شدم و کارایی که دوسشون نداشتم و تند و آنی رد شدند و حرف خودشون رو به کرسی نشوندن و رفتند رو انجام دادم.

اما حالا که احساس تنهایی از خودش پرم کرده دارم سعی می کنم به خونوادم پدرم مادرم نزدیک باشم حس کنم دستاشون حامی منه حس کنم الان و تا همیشه های عمر دوستم دارند دلم میخواد نشون بدند.

اما این روزا رد تردید رو تو چشمای بابام میبینم تردید واسه بودنم کنارشون .

گاهی فکر می کنم مثل یه تیکه کاغذ رنگی ام که داره خودشو به زور میذاره وسط قاب زندگی آدمای دور و برش یا مثل یه تیکه که هر کاری می کنه تو جریان زندگی آدمای دورو برش حل  بشه نمیشه.

انتظاراتم از زندگی زیاد نبود اونا فکر می کنند من نمی فهممشون فکر می کنن من یه آدم خودخواهم که فقط به خودم فکر می کنم.

خیلی سعی کردم که این طوری نباشه اما نمی خوان ببینن نمی خوان درک کنند.

تنهام خیلی تنها یه آدم میخوام که منو بفهمه.

از این همه فشار خسته ام و از این همه بغضای یواشکی و اشکایی که هیچ وقت بهشون اجازه ریختن نمیدم خسته ام...

چه راحت همه پنبه ها رشته میشه چه راحت همه چی میره کنار و یه چیزی قدرت می گیره  و میشه اصل که اسمش هوسه.

چه فایده باشی یا نباشی زار بزنی یا نه خالی کنی خودتو یا نه.

حنات دیگه حتی واسه خودتم رنگی نداره.

حتی دیگه توان بلند شدنت هم نیست توان درخواست بخششت توان گریه کردن و معذرت خواستنت.

کی بود گریه کردی گفتی ببخش بار آخره؟کی بود گفتی دیگه میخوام آدم بشم؟

کی بود گفتی دیگه بسه هر چی بدون تو بودم کمکم کن تا حس داشتنت رو بفهمم؟

یه هفته؟پریروز ؟شایدم دیروز؟

همین؟

همه قدرت تو همین بود؟

میدونی گاهی اوقات دیگه آدم نیستی اینو از یه کیلومتری خودتم که رد میشی می تونی حس کنی.

چه فایده برگشتن و داد زدن و گریه کردن ؟

تو که شکستن قولات عادتته.برگشتن و پشیمون شدنت هم همینطور.

بذار تو گندابی که ساختی دست و پا بزنی اونقدرکه غرق بشی بذار بوی گند خودت خفه ات کنه.

تو لیاقتت اینه که بدون اون بمونی.

ونداشتنش رو حس کنی.

تو هیچ وقت ادم نمیشی.

تنها بمون این تازه اول راهه.

به هر کسی با همه تفاوتها انتظاراتشون جواب مثبت بدم فکر می کنم شاید اون آدمی که قراره بیاد تو زندگی من و من بشم پر کننده جاهای خالی زندگیش هنوز نرسیده باشه.

بذارین زندگی کنم نفس بکشم بذارین واسه خودم باشم.از این همه سرک کشیدن تو زندگی مردم خسته نمی شین ازاین که مدام بخواین واسه یکی نسخه بپیچین و مدام از چپ و راست اونو بذارین زیر فشار؟

با خودم فکر می کنم آخه من که کاری به شما یا زندگیتون ندارم واسه من هر کاری که می کنین محترمه نه برام مهمه که چیکار می کنین زندگیتون چطوریه چه چیزایی دارین یا چی رو ندارین.

به خدا حرفاتون داره خفه ام می کنه.

یه مدت به این گیر داده بودین که حتما یکی رو داری که به این خواستگارا می گی نه.

یه مدت می پرسین چرا همه اینا رو جواب می کنی و بعدش حرفاتون رو که می شنوم میبینم جلوی خودم روتون نشده که بگین حتما یه چیزی هست که دوس نداره ازدواج کنه یه مدت می گین نکنه واسش دعا گرفتن وگرنه میشه این همه آدم هی بره و بیاد و تو به یکی نخوای جواب مثبت بدی؟

ولم کنید چرا این همه کوته فکرین چرا فکر نمی کنین شاید دو تا آدم با هم جور نیستن اصلا من چطوری باید به شما حالی کنم تا و قتی کسی رو پیدا نکردم که منو به خاطر خودم بخواد یکی که قرار باشه من فقط فقط شریک زندگیش باشم ازدواج نمی کنم .بابا من باید به اون کسی که میخوام باهاش زندگی کنم بتونم اعتماد کنم یا نه؟باید این فکر رو با حرفاش تو من به وجود بیاره که این همونه که باید باشه یا نه؟

چرا این همه ازدواج برا شما یه چیز سردستی و مسخره است؟باید اون آدم منو بفهمه و منم اون رو یا نه؟

دست از سرم بردارین.

خسته ام کردین .

باید از اینجا برم.

جایی که از همه این حرفا بحثا همه چی همه چی دور باشم.

راحتم بذارین .

بذارین خودم باشم.

میخوام واسه خودم زندگی کنم.

ذره بینتون رو از روی من بر دارین .

خواهش میکنم.

۲۵ سال زیر ذره بین بودن کافیه.

برید کنار میخوام نفس بکشم.